Abans que las malautiás esfacèsson aperaquí 3 miliards o mai de malautiás, aquel arbre ajudèt a bastir una America industrializada. Per restablir lor glòria perduda, nos caldrà benlèu embraçar e reparar la natura.
En 1989, Herbert Darling recebèt una telefonada: Un caçaire li diguèt qu'aviá rescontrat un naut castanhièr american sus la proprietat de Darling dins la val de Zor dins l'oèst de Nòva York. Darling sabiá que las castanhas èran un còp un dels arbres mai importants de l'airal. Sabiá tanben qu'un fong mortal esfacèt gaireben l'espècia pendent mai d'un sègle e mièg. Quand ausiguèt lo rapòrt del caçaire de veire una castanha viva, lo tronc de la castanha èra de dos pès de long e atenhèt un bastiment de cinc estatges, ne dobtèt. "Soi pas segur se cresi que sap çò qu'es," çò diguèt Darling.
Quand Darling trobèt l'arbre, èra coma agachar una figura mitica. Diguèt: "Èra tan simple e perfièch de far un exemplar - èra genial." Mas Darling vegèt tanben que l'arbre morissiá. Dempuèi lo començament dels ans 1900, es estat tustat per la meteissa epidèmia, que s'estima qu'a causat 3 miliards o mai de mòrts per aquelas malautiás. Aquò's la primièra malautiá transmesa per l'òme que destrusís subretot los arbres dins l'istòria modèrna. Darling pensèt, se podiá pas salvar aquel arbre, salvariá al mens sas granas. I a pas qu'un problèma: l'arbre fa pas res perque i a pas d'autres castanhièrs a ​​proximitat que pòscan lo pollinizar.
Darling es un engenhaire qu'utiliza los metòdes d'engenhaire per resòlvre de problèmas. Lo mes de junh seguent, quand de flors jaunas palle èran escampilhadas sul canopè verd de l'arbre, Darling empliguèt de municions de tir amb de polvera de tir, que foguèt presa de las flors masclas d'un autre castanhièr qu'aviá aprés, e menèt cap al nòrd. Prenguèt una ora e mièja. Tirèt l'arbre dempuèi l'elicoptèr logat. (Dirigís una entrepresa de construccion capitada que pòt pagar l'extravagància.) Aquel esfòrç fracassèt. L'an seguent, Darling ensagèt tornarmai. Aqueste còp, el e son filh arrosseguèron l'escalfament fins a las castanhas al naut del tuc e bastiguèron una plataforma de 80 pès de naut en mai de doas setmanas. Mon char montèt sus la canopèa e fretèt las flors amb las flors de vèrm sus un autre castanhièr.
Aquela davalada, las brancas de l'arbre de Darling produsiguèron de rebas cobèrtas d'espinas verdas. Aquelas espinas èran tan espessas e afiladas que se podián confondre amb de cactus. La culhida es pas nauta, i a aperaquí 100 noses, mas Darling n'a plantat qualques unas e n'a fixat d'espèr. El e un amic contactèron tanben Charles Maynard e William Powell, dos geneticians d'arbres a l'Escòla de Sciéncias Environamentalas e Silvicultura de l'Universitat Estatala de Nòva York a Syracuse (Chuck e Bill moriguèron). Comencèron recentament un projècte de recerca de castanhas a bas budgèt ailà. Darling lor donèt qualques castanhas e demandèt als scientifics se las podián utilizar per las far tornar. Darling diguèt: "Aquò sembla èsser una granda causa." "Tot l'èst dels Estats Units." Pasmens, qualques annadas mai tard, son pròpri arbre moriguèt.
Dempuèi que los europèus comencèron de s'installar en America del Nòrd, l'istòria suls bòsques del continent es estada en granda partida una pèrda. Pasmens, la proposicion de Darling es ara considerada per fòrça coma una de las escasenças mai promesas per començar a revisar l'istòria – mai d'ora aqueste an, la Templeton World Charity Foundation metèt lo projècte de Maynard e Powell que concediguèt la màger part de son istòria, e aquel esfòrç foguèt capable de desmantelar una operacion a pichona escala que costèt mai de 3 milions de dolars. Èra lo present mai grand jamai donat a l'universitat. La recèrca dels geneticians fòrça los ecologistas a afrontar la perspectiva d'un biais novèl e a vegada incomòde, que reparar lo mond natural vòl pas forçadament dire tornar dins un Jardin d'Edèn intacte. Puslèu, pòt significar embraçar lo ròtle qu'avèm assumit: l'engenhaire de tot, la natura compres.
Las fuèlhas de castanha son longas e dentadas, e semblan a doas pichonas lamas de sèga verda connectadas esquina a esquina a la vena centrala de la fuèlha. A un extrèm, doas fuèlhas son connectadas a una tija. A l'autre extrèm, forman una poncha afilada, qu'es sovent doblada cap al costat. Aquesta forma inesperada talha a travèrs los silenciós verds e dunas de sabla dins los bòsques, e l'incredible sòmi dels excursionistas suscitèt l'atencion de las gents, en lor remembrant lor viatge dins lo bòsc qu'aviá un còp fòrça arbres poderoses.
Sonque per la literatura e la memòria podèm comprene plenament aqueles arbres. Lucille Griffin, directritz executiva de la American Chestnut Collaborator Foundation, escriguèt un còp qu'i veiretz de castanhas tan ricas qu'a la prima, las flors cremosas e linearas sus l'arbre "coma Las ondas escumosas rodavan pel penjal", menant als sovenirs del grand. A l'auton, l'arbre tornarà petar, aqueste còp amb de rebas espinosas que cobrisson la doçor. "Quand las castanhas èran maduras, apilavi un mièg busèl l'ivèrn," çò escriguèt un vibrant Thoreau dins "Walden". "Dins aquela sason, èra fòrça passionant de vagabondar dins lo bòsc de castanhas sens fin a Lincoln a aquel moment."
Las castanhas son fòrça fiablas. A la diferéncia dels roures que daissan tombar pas que de glandulas dins qualques ans, los castanhièrs produson un grand nombre de culturas de noses cada davalada. Las castanhas son tanben aisidas de digerir: las podètz pelar e ne manjar una cruda. (Ensajatz d'utilizar de glàndulas ricas en tanins - o o fasètz pas.) Tot lo monde manja de castanhas: cèrvi, esquiròl, ors, aucèl, uman. Los païsans daissan anar lors pòrcs e ganhan de graissa dins lo bòsc. Pendent Nadal, de trens plens de castanhas rotlavan de las montanhas cap a la vila. Òc, foguèron en efièch cremats pel fogal. "Se ditz que dins qualques airals, los païsans obtenon mai de revenguts de la venta de castanhas que de totes los autres produches agricòlas", çò diguèt William L. Bray, lo primièr degan de l'escòla ont Maynard e Powell trabalhèron mai tard. Escrich en 1915. Es l'arbre del pòble, que la màger part creisson dins lo bòsc.
Proveís tanben mai que de noiridura. Los castanhièrs pòdon montar a 120 pès, e los primièrs 50 pès son pas destorbats per de brancas o de nòus. Aquò's lo sòmi dels fustièrs. E mai s'es ni la fusta mai polida ni la mai fòrta, creis fòrça rapidament, mai que mai quand torna germinar après talhar e se poiris pas. Coma la durabilitat dels ligams de camin de fèrre e dels pals de telefòn despassèt l'estetica, Chestnut ajudèt a bastir una America industrializada. De milièrs de granièrs, de cabanas e de glèisas fachas de castanhas se tròban encara; un autor en 1915 estimèt qu'aquò èra l'espècia d'arbre mai talada als Estats Units.
Dins la màger part de l'èst-los arbres van de Mississipí a Maine, e de la còsta atlantica al riu Mississipí-las castanhas son tanben una d'elas. Mas dins los Apalaches, èra un grand arbre. De miliards de castanhas vivon sus aquelas montanhas.
Es apropriat que Fusarium wilt apareguèsse per primièr còp a Nòva York, qu'es la pòrta d'intrada per fòrça Americans. En 1904, una estranha infeccion foguèt descobèrta sus l'escorça d'un castanhièr en perilh d'extincion dins lo zoo del Bronx. Los cercaires determinèron rapidament que lo fong que causèt la bòria bacteriana (mai tard nomenat Cryphonectria parasitica) arribèt sus d'arbres japoneses importats ja en 1876. (I a generalament un retard de temps entre l'introduccion d'una espècia e la descobèrta de problèmas evidents.)
Lèu de personas dins divèrses estats raportèron d'arbres morir. En 1906, William A. Murrill, un micològ del Jardin Botanic de Nòva York, publiquèt lo primièr article scientific sus la malautiá. Muriel soslinhèt qu'aqueste fong causa una infeccion de bofas jaune-marron sus l'escorça del castanhièr, çò que la fa fin finala neta a l'entorn del tronc. Quand los nutriments e l'aiga pòdon pas pus fluir en naut e en bas dins los vaissèls d'escorça jos l'escorça, tot çò qu'es al dessús de l'anèl de mòrt morirà.
D'unes pòdon pas imaginar-o vòlon pas que d'autres imaginen-un arbre que desapareis del bòsc. En 1911, Sober Paragon Chestnut Farm, una entrepresa de gardariá en Pensilvània, cresiá que la malautiá èra "mai qu'una paur." Existéncia de long tèrme de jornalistas irresponsables. La granja foguèt barrada en 1913. Fa dos ans, Pensilvània convoquèt un comitat de la malautiá de la castanha, autorizat a despensar 275 000 $US (una soma enòrma d'argent a l'epòca), e anoncièt un paquet de poders per prene de mesuras per combatre aquela dolor, inclusent lo drech de destruire d'arbres sus una proprietat privada. Los patològs recomandan de levar totes los castanhièrs dins qualques milas del davant de l'infeccion principala per produire un efièch de prevencion d'incendi. Mas resulta qu'aqueste fong pòt sautar cap a d'arbres non infectats, e sas espòras son infectadas pel vent, los aucèls, los insèctes e las personas. Lo plan foguèt abandonat.
En 1940, gaireben pas de grandas castanhas èran infectadas. Uèi, la valor de miliards de dolars es estada esfaçada. Coma lo fusarium wilt pòt pas subreviure dins lo sòl, las raices de castanhas contunhan de brotar, e mai de 400 milions d'elas demòran encara dins lo bòsc. Pasmens, lo fusarium wilt trobèt un reservoir dins lo roure ont viviá sens causar de damatges significatius a son òste. D'aquí, s'espandís rapidament a de novèls brots de castanha e los tusta en tèrra, generalament fòrça abans qu'atengan l'estadi de florason.
L'industria del fust a trobat d'alternativas: roure, pin, noguièr, e cendre. Lo bronzatge, una autra industria màger que s'apièja suls castanhièrs, a passat als agents de bronzatge sintetics. Per fòrça paures païsans, i a pas res de cambiar: cap d'autre arbre autoctòn provesís pas als païsans e a lors animals de calorias e de proteïnas gratuitas, fisablas e abondiuas. Se pòt dire que la pica de castanha met fin a una practica comuna de l'agricultura autosufisenta dels Apalaches, obligant las personas de l'airal a aver una causida evidenta: anar dins una mina de carbon o s'aluenhar. L'istorian Donald Davis escriguèt en 2005: "A causa de la mòrt de las castanhas, lo mond entièr es mòrt, en eliminant las costumas de subrevida qu'existisson dins las montanhas Apalaches dempuèi mai de quatre sègles."
Powell cresquèt luènh dels Apalaches e de las castanhas. Son paire serviguèt dins la Fòrça Aeriana e se desplacèt a sa familha: Indiana, Florida, Alemanha, e la còsta èst de Maryland. E mai se passèt una carrièra a Nòva York, sos discorses conservèron la franquesa del Midwest e lo prejutjat subtil mas discernible del Sud. Sas manièras simplas e son estil de sarson simple se complementan, presentant de jeans amb una rotacion de camisa a carrèu en aparéncia sens fin. Son interjeccion preferida es "wow".
Powell prevei de venir veterinari fins qu'un professor de genetica li promet l'esper d'una agricultura novèla e mai verda basada sus de plantas geneticament modificadas que pòsca produire sas pròprias capacitats de prevencion d'insèctes e de malautiás. "Pensèri, wow, es pas plan de fargar de plantas que pòdon se protegir dels parasits, e que cal pas pulverizar cap de pesticidas sus elas?" Powell diguèt. "De segur, lo rèsta del mond seguís pas la meteissa idèa."
Quand Powell arribèt a l'escòla superiora de l'Universitat de l'Estat d'Utah en 1983, s'i importava pas. Pasmens, arribèt a rejónher un laboratòri de biologista, e trabalhava sus un virus que poiriá afeblir lo fong de la blòda. Lors ensags d'utilizar aquel virus anèron pas particularament plan: s'espandiguèt pas d'arbre en arbre per el meteis, alara deguèt èsser personalizat per de desenats de tipes de fongs individuals. Malgrat aquò, Powell foguèt fascinat per l'istòria d'un grand arbre que tombava e provesiguèt una solucion scientifica per l'aparicion d'errors tragicas provocadas per l'òme. Diguèt: "A causa de la marrida gestion de nòstres bens que se desplaçan pel mond, importèrem accidentalament de patogèns." "Pensèri: Wow, aquò's interessant. I a una escasença de lo tornar."
Powell foguèt pas lo primièr ensag d'eliminar las pèrdas. Après que foguèsse clar que las castanhas americanas èran condamnadas a fracassar, l'USDA ensagèt de plantar de castanhièrs chineses, un cosin qu'es mai resistent a la marrida, per comprene s'aquela espècia pòt remplaçar las castanhas americanas. Pasmens, las castanhas creisson mai cap a l'exterior, e son mai coma d'arbres fruchèrs que d'arbres fruchèrs. Èran nanats dins lo bòsc pels roures e d'autres gigants americans. Lor creissença es blocada, o mòron simplament. Los scientifics ensagèron tanben d'elevar de castanhas dels Estats Units e de China amassa, en esperant de produire un arbre amb las caracteristicas positivas dels dos. Los esfòrces del govèrn fracassèron e foguèron abandonats.
Powell acabèt per trabalhar a l'Escòla de Sciéncias Environamentalas e Silvicultura de l'Universitat Estatala de Nòva York, ont rescontrèt Chuck Maynard, un genetician que plantèt d'arbres dins lo laboratòri. Fa pas que qualques ans, los scientifics creèron lo primièr teissut vegetal geneticament modificat, en apondent un gèn que conferís una resisténcia als antibiotics al tabac per de demostracions tecnicas puslèu que per quin usatge comercial que siá. Maynard (Maynard) comencèt de s'interessar a la novèla tecnologia, del temps que cercava de tecnologia utila ligada a ela. A aquela epòca, Darling aviá qualques granas e un desfís: reparar de castanhas americanas.
Dins de milièrs d'annadas de practicas tradicionalas de reproduccion de plantas, los païsans (e los scientifics recents) an crosat de varietats amb de traches desirats. Puèi, los gèns son naturalament mesclats amassa, e las personas causisson de mesclas promesas per una qualitat mai nauta-mai granda, mai deliciosa de fruch o de resisténcia a las malautiás. Normalament, cal divèrsas generacions per produire un produch. Aqueste procès es lent e un pauc confus. Darling se demandèt se aquel metòde produiriá un arbre tan bon coma sa natura salvatja. Me diguèt: "Cresi que podèm far melhor."
L'engenharia genetica significa un contraròtle mai grand: quitament se un gèn especific ven d'una espècia non ligada, pòt èsser seleccionat per un objectiu especific e inserit dins lo genòma d'un autre organisme. (Los organismes amb de gèns de diferentas espècias son "geneticament modificats." Recentament, los scientifics an desvolopat de tecnicas per modificar dirèctament lo genòma dels organismes cibla.) Aquesta tecnologia promet una precision e una velocitat sens precedents. Powell crei qu'aquò sembla èsser fòrça adaptat per las castanhas americanas, qu'apèla "d'arbres gaireben perfèctes" - fòrts, nauts, e rics en fonts alimentàrias, que demandan pas qu'una correccion fòrça especifica: resisténcia a la bòria bacteriana.
Car d'acòrdi. Diguèt: "Cal aver d'engenhaires dins nòstre negòci." "De la construccion en la construccion aquò's pas qu'una mena d'automacion."
Powell e Maynard estiman que pòt prene dètz ans per trobar los gèns que conferisson de resisténcia, desvolopar la tecnologia per los apondre al genòma de la castanha, e puèi los far créisser. "Sèm pas que a devinhar," çò diguèt Powell. "Degun a pas de gèns que conferisson de resisténcia als fongs. Comencèrem vertadièrament d'un espaci blanc."
Darling cerquèt lo sosten de la American Chestnut Foundation, una organizacion sens tòca lucrativa establida al començament de las annadas 1980. Son cap li diguèt qu'èra basicament perdut. Son engatjats dins l'ibridacion e demòran vigilants a prepaus de l'engenharia genetica, çò qu'a suscitat l'oposicion dels ecologistas. Doncas, Darling creèt sa pròpria organizacion sens tòca lucrativa per finançar lo trabalh d'engenharia genetica. Powell diguèt que l'organizacion escriguèt lo primièr chèc a Maynard e Powell per 30 000 $. (En 1990, l'organizacion nacionala reformèt e acceptèt lo grop secessionista de Darling coma sa primièra branca estatala, mas qualques membres èran encara sceptics o completament ostils a l'engenharia genetica.)
Maynard e Powell son al trabalh. Gaireben immediatament, lor calendièr estimat se mostrèt èsser irreal. Lo primièr obstacle es de descobrir cossí cultivar de castanhas dins lo laboratòri. Maynard ensagèt de mesclar de fuèlhas de castanha e d'ormona de creissença dins un plat de petri de plastic redond pauc prigond, un metòde utilizat per cultivar de poplars. Se trapa qu'aquò es irreal. Los arbres novèls desvoloparàn pas de raices e de brots a partir de cellulas especializadas. Maynard diguèt: "Soi lo cap mondial per tuar los castanhièrs." Un cercaire de l'Universitat de Georgia, Scott Merkle (Scott Merkle) ensenhèt finalament a Maynard cossí passar de la pollinizacion a las castanhas plantas seguentas dins los embrions a l'estadi de desvolopament.
Trobar lo gèn just - lo trabalh de Powell - se mostrèt tanben èsser un desfís. Passèt qualques annadas a recercar un compausat antibacterial basat sus de gèns de granhòtas, mas abandonèt lo compausat pr'amor de las preocupacions que lo public poiriá pas acceptar d'arbres amb de granhòtas. Cerquèt tanben un gèn contra la pica bacteriana dins las castanhas, mas trobèt que protegir l'arbre implica fòrça gèns (ne'n identifiquèron al mens sièis). Puèi, en 1997, un collèga tornèt d'una reünion scientifica e listava un resumit e una presentacion. Powell notèt un títol intitulat "L'expression de l'oxidasa d'oxalat dins de plantas transgènicas provesís de resisténcia a l'oxalat e als fongs productors d'oxalat". A partir de sa recèrca suls virus, Powell sabiá que los fongs de marciment emeton d'acid oxalic per tuar l'escorça de castanha e la rendre aisida de digerir. Powell s'avisèt que se la castanha pòt produire sa pròpria oxidasa d'oxalat (una proteïna especiala que pòt descompausar l'oxalat), alara poiriá èsser capabla de se defendre. Diguèt: "Aquò èra mon moment d'Eureka."
Resulta que fòrça plantas an un gèn que lor permet de produire d'oxalat oxidasa. Del cercaire que faguèt lo discors, Powell obtenguèt una varianta de blat. L'estudianta de licènci Linda Polin McGuigan melhorèt la tecnologia "gen gun" per lançar de gèns dins d'embrions de castanha, en esperant que pòsca èsser inserit dins l'ADN de l'embrion. Lo gèn demorèt temporàriament dins l'embrion, mas desapareguèt alara. L'equipa de recerca abandonèt aquel metòde e passèt a una bacteria que fa gaire desvolopèt un metòde de talhar l'ADN d'autres organismes e d'inserir lors gèns. Dins la natura, los microorganismes apondon de gèns qu'obligan l'òste a fabricar de noiridura bacteriana. Los geneticians envasissián aquela bacteria per que pòsca inserir quin gèn que siá que lo scientific vòlga. McGuigan ganhèt la capacitat d'apondre de manièra fisabla de gèns de blat e de proteïnas marcadoras als embrions de castanha. Quand la proteïna es irradiada jos un microscòpi, la proteïna emetrà una lutz verda, çò qu'indica una insercion capitada. (L'equipa arrestèt rapidament d'utilizar de proteïnas de marcadors - degun voliá pas un arbre que poguèsse brilhar.) Maynard apelèt lo metòde "la causa mai eleganta del mond."
Amb lo temps, Maynard e Powell bastiguèron una linha de montatge de castanha, que s'espandís ara als divèrses estatges d'un magnific bastiment de recerca forestala de ladrilhs e de mortièr de las annadas 1960, e tanben la novèla installacion “Biotech Accelerator” fòra campus. Lo procès implica d'en primièr la seleccion d'embrions que germinan de cellulas geneticament identicas (la màger part dels embrions creats en laboratòri fan pas aquò, es doncas inutil de crear de clons) e d'inserir de gèns de blat. Las cellulas embrionarias, coma l'agar, son una substància similara a un pudin extracha d'algas. Per transformar l'embrion en un arbre, los cercaires apondèron d'ormona de creissença. De centenats de recipients de plastic en forma de cub amb de minusculs castanhièrs sens raices pòdon èsser aculhits sus una estanquièra jos una poderosa lampa fluorescenta. Fin finala, los scientifics apliquèron d'ormona d'enrasigament, plantèron lors arbres originals dins de pòts plens de sòl, e los placèron dins una cambra de creissença contrarotlada per temperatura. Es pas estonant que los arbres del laboratòri sián en marrit estat defòra. Doncas, los cercaires los acoblèron amb d'arbres salvatges per produire d'especimèns mai durs mas encara resistents per d'ensages sul camp.
Fa dos estius, Hannah Pilkey, una estudianta de licènci dins lo laboratòri de Powell, me mostrèt cossí far aquò. Cultivèt lo fong que causa la pusta bacteriana dins un pichon plat de Petri de plastic. Dins aquela forma barrada, lo patogèn irange palle sembla benigne e gaireben bèl. Es malaisit d'imaginar qu'es la causa de la mòrt e de la destruccion de massa.
La girafa sul sòl s'agenolhèt sul sòl, marquèt la partida de cinc millimètres d'un pichon arbret, faguèt tres incisions precisas amb un bisturí, e empastèt de blòda sus la nafra. Los tanquèt amb un tròç de film de plastic. Diguèt: “Es coma un band-aid.” Coma s'agís d'un arbre "de contraròtle" non resistent, espèra que l'infeccion d'iranja s'espandirà rapidament dempuèi lo site d'inoculacion e fin finala entorne las tijas pichonas. Me mostrèt qualques arbres que contenián de gèns de blat qu'aviá tractats abans. L'infeccion es limitada a l'incision, coma los labèls prims iranges pròches de la boca pichòta.
En 2013, Maynard e Powell anoncièron lor succès dins la Recèrca Transgenica: 109 ans après la descobèrta de la malautiá de la castanha americana, creèron un Arbre en aparéncia d'autodefensa, quitament se son atacats per de grandas dòsis de fongs marrits. En onor de lor primièr e mai generós donaire, investiguèt aperaquí 250 000 $, e los cercaires an nomenat d'arbres d'après el. Aquò se sona Darling 58.
La reünion annala del Capítol de Nòva York de la Fondacion Americana de la Castanha se tenguèt dins un òtel modèst fòra New Paltz un dissabte plujós d'octòbre de 2018. Aperaquí 50 personas s'amassèron. Aquela reünion foguèt en partida una reünion scientifica e en partida una reünion d'escambi de castanhas. Al darrièr d'una pichona sala de reünion, los membres escambièron de sacas Ziploc plenas de noses. Aquela reünion foguèt lo primièr còp en 28 ans que Darling o Maynard i assistiguèron pas. Los problèmas de santat los mantenguèron los dos luènh. "Aquò o fasèm dempuèi tant de temps, e gaireben cada an gardam lo silenci pels mòrts," me diguèt Allen Nichols, lo president del club. Pasmens, l'umor es encara optimista: l'arbre geneticament modificat a passat d'annadas de tèsts de seguretat e d'eficacitat ardus.
Los membres del capítol donèron una introduccion detalhada a l'estat de cada grand castanhièr que viu dins l'Estat de Nòva York. Pilkey e d'autres estudiants de licènci introdusiguèron cossí collectar e emmagazinar lo pollèn, cossí cultivar de castanhas jos de lums d'interior, e cossí emplir lo sòl amb d'infeccion de la pòl per prolongar la vida dels arbres. Los pòbles de pitre d'anacard, que fòrça polinizan e cultivan lors pròpris arbres, pausèron de questions als joves scientifics.
Bowell se metèt sul sòl, portant çò que semblava èsser un unifòrme non oficial per aquel capítol: una camisa de col encastrada dins de texans. Son activitat unica - una carrièra de trenta ans organizada a l'entorn de l'objectiu d'Herb Darling de recuperar de castanhas - es rara demest los scientifics academics, que menan mai sovent de recèrcas dins un cicle de finançament de cinc ans, e puèi Los resultats prometeires son liurats a d'autres per la comercializacion. Don Leopold, un collèga del Departament de las Sciéncias de l'Environament e de la Silvicultura de Powell, me diguèt: "Es fòrça atentiu e disciplinat." “Met las cortinas. Es pas distrach per tant d'autras causas. Quand la recerca faguèt finalament de progrès, los administrators de l'Universitat Estatala de Nòva York (SUNY) lo contactèron e demandèron un brevet per son arbre per que l'universitat ne poguèsse beneficiar, mas Powell refusèt. Diguèt que los arbres geneticament modificats son coma de castanhas primitivas e que servisson de personas de Powell dins aquela sala.
Mas los avertiguèt: Après aver superat la màger part dels obstacles tecnics, los arbres geneticament modificats pòdon ara afrontar lo desfís mai grand: lo govèrn dels Estats Units. Fa qualques setmanas, Powell sometèt un fichièr de gaireben 3 000 paginas al Servici d'Inspeccion de la Santat Animala e de las Plantas del Departament d'Agricultura dels Estats Units, qu'es responsable de l'aprobacion de las plantas geneticament modificadas. Aquò comença lo procès d'aprobacion de l'agéncia: revisar la demanda, demandar de comentaris publics, produire una declaracion d'impacte environamental, demandar de comentaris publics de nòu e prene una decision. Aqueste trabalh pòt prene qualques annadas. Se i a pas cap de decision, lo projècte pòt s'arrestar. (Lo primièr periòde de comentaris publics es pas encara dobèrt.)
Los cercaires preveson de sometre d'autras peticions a l'Administracion de l'Alimentacion e dels Medicaments per que pòsca verificar la seguretat alimentària de las noses geneticament modificadas, e l'Agéncia de Proteccion de l'Environament revisarà l'impacte environamental d'aqueste arbre segon la Lei Federala dels Pesticidas, qu'es requerida per totas las plantas geneticament modificadas de. biologic. "Aquò's mai complicat que la sciéncia!" qualqu'un del public diguèt.
"Òc." Powell acceptèt. "La sciéncia es interessanta. Es frustranta." (Me diguèt mai tard: "La supervision per tres agéncias diferentas es una excès. Tua vertadièrament l'innovacion dins la proteccion de l'environament.")
Per provar que lor arbre es segur, l'equipa de Powell menèt divèrsas pròvas. Alimentèron l'oxalat oxidasa al pollèn de las abelhas. Mesurèron la creissença de fongs benefics dins lo sòl. Daissèron las fuèlhas dins l'aiga e investiguèron lor influéncia sus t. Cap d'efièch advèrs foguèt pas vist dins cap dels estudis - en fach, en realitat, la performància de la dièta geneticament modificada es melhora que las fuèlhas de qualques arbres non modificats. Los scientifics mandèron las noses al Laboratòri Nacional Oak Ridge e d'autres laboratòris en Tennessee per l'analisi, e trobèron pas cap de diferéncias amb las noses produsidas per d'arbres non modificats.
Aquestes resultats pòdon rassegurar los reguladors. Apasimaràn gaireben segur pas los activistas qu'opausan los OGM. John Dougherty, un scientific retirat de Monsanto, provesiguèt de servicis de consultacion a Powell gratuitament. Apelava aqueles opausants l'"oposicion". Dempuèi de decennis, las organizacions environamentalas an avertit que lo desplaçament de gèns entre d'espècias luènh parentas aurà de consequéncias non previstas, coma crear una "super mala herba" que despassa las plantas naturalas, o introduire de gèns estrangièrs que pòdon causar l'òste La possibilitat de mutacions nocivas dins l'ADN de l'espècia. Se preocupan tanben que las entrepresas utilizan l'engenharia genetica per obténer de brevets e contrarotlar los organismes.
Actualament, Powell diguèt que recebèt pas cap d'argent dirèctament de fonts de l'industria, e insistissiá que la donacion de fonzes al laboratòri èra "pas ligada". Pasmens, Brenda Jo McManama, l'organizatritz d'una organizacion nomenada lo "Indigenous Environmental Network", soslinhèt un acòrdi en 2010 que Monsanto donèt a la Chestnut Foundation e a son agéncia partenari Nòva York Lo capítol autorizèron dos brevets de modificacion genetica. (Powell diguèt que las contribucions de l'industria, dont Monsanto, representan mens de 4% de son capital de trabalh total.) McManama sospècha que Monsanto (aquerit per Bayer en 2018) cèrca en secret d'obténer un brevet en sostenent çò que sembla èsser una iteracion futura de l'arbre. Projècte desinteressat. "Monsan es tot marrit," çò diguèt francament.
Powell diguèt que lo brevet dins l'acòrdi de 2010 es expirat, e en revelant los detalhs de son arbre dins la literatura scientifica, s'es assegurat que l'arbre pòt pas èsser brevetat. Mas s'avisèt qu'aquò eliminariá pas totas las preocupacions. Diguèt, "Sabi que qualqu'un diriá qu'es pas qu'un esca per Monsanto." "Qué pòdes far? I a pas res que pòdes far."
Fa aperaquí cinc ans, los dirigents de la American Chestnut Foundation concluguèron que podián pas aténher lors objectius per l'ibridacion sola, alara acceptèron lo programa d'engenharia genetica de Powell. Aquela decision provoquèt qualques desacòrdis. En març de 2019, la presidenta del Capítol Massachusetts-Rhode Island de la Fondacion, Lois Breault-Melican, demissionèt, en citant lo Global Justice Ecology Project (Global Justice Project), una organizacion d'engenharia antigènica basada a Buffalo. Justice Ecology Project) argument; son òme Denis Melican quitèt tanben lo conselh. Dennis me diguèt que lo coble èra particularament preocupat que las castanhas de Powell poirián demostrar èsser un "caval de Troia", çò que dobrissiá lo camin per d'autres arbres comercials per èsser supercargats a travèrs l'engenharia genetica.
Susan Offutt, una economista agricòla, es presidenta del Comitat de l'Acadèmia Nacionala de las Sciéncias, l'Engenharia e la Medecina, que menèt de recèrcas sus la biotecnologia dels bòsques en 2018. Soslinhèt que lo procès de regulacion del govèrn se centra sus la question estrecha dels risques biologics, e qu'a gaireben jamai considerat de preocupacions socialas mai largas, coma aquelas que los activistas anti-GG. "Qual es la valor intrinsèca del bòsc?" demandèt ela, coma exemple d'un problèma, lo procès se resolguèt pas. "Los bòsques an lors pròpris merits? Avèm una obligacion morala de prene en compte aquò al moment de prene de decisions d'intervencion?"
La màger part dels scientifics amb qui ai parlat an pauc de rasons de se preocupar dels arbres de Powell, perque lo bòsc a patit de damatges de luènh: l'explotacion, l'extraccion, lo desvolopament, e de quantitats infinidas d'insèctes e de malautiás que destruson los arbres. Entre eles, la marrida de castanha es provada èsser Una ceremònia d'inauguracion. "Introdusèm totjorn de novèls organismes complets", çò diguèt Gary Lovett, un ecològ forestal a l'Institut de l'Ecosistèma Cary a Millbrook, Nòva York. "L'impacte de las castanhas geneticament modificadas es fòrça mai pichon."
Donald Waller, un ecologista forestal que se retirèt recentament de l'Universitat de Wisconsin-Madison, anèt mai luènh. Me diguèt: "D'un costat, esboci un pauc d'equilibri entre risc e recompensa. D'un autre costat, contunhi de me gratar lo cap pels risques." Aquel arbre geneticament modificat pòt representar una menaça pel bòsc. En contraste, "la pagina jos la recompensa es juste desbordada de tinta." Diguèt qu'una castanha que resistís a la marrida ganharà fin finala aquel bòsc embarrat. Las gents an besonh d'espèr. Las personas an besonh de simbòls. ”
Powell tend a demorar calm, mas los sceptics de l'engenharia genetica pòdon lo trebolar. Diguèt: “Me fan pas de sens.” "Son pas basats sus la sciéncia." Quand los engenhaires produson de melhoras veituras o de telefòns intelligents, degun se planh pas, doncas vòl saber çò que i a de mal amb d'arbres melhor concebuts. "Aquò's un esturment que pòt ajudar," çò diguèt Powell. "Perqué disètz que podèm pas utilizar aquel aisina? Podèm utilizar un tornavís Phillips, mas pas un tornavís normal, e vice-versa?"
Al començament d'octòbre de 2018, acompanhèri Powell a una estacion de camp doça al sud de Siracusa. Esperava que l'avenir de l'espècia de castanhas americanas creisseriá. Lo site es gaireben desèrt, e es un dels paucs luòcs ont los arbres son autorizats a créisser. Las nautas plantacions de pin e de larc, lo produch d'un projècte de recerca abandonat dempuèi longtemps, s'inclinan cap a l'èst, luènh del vent dominant, donant a l'airal una sensacion leugièrament espaventosa.
Lo cercaire Andrew Newhouse del laboratòri de Powell trabalha ja sus un dels melhors arbres pels scientifics, una castanha salvatja del sud de Virgínia. L'arbre es aperaquí 25 pès de naut e creis dins un òrt de castanhas dispausat a l'azard enrodat d'una barralha de cèrvis de 10 pès de naut. Lo sac d’escòla èra ligat als extrèms de qualques brancas de l’arbre. Newhouse expliquèt que lo sac de plastic interior èra atrapat dins lo pollèn Darling 58 que los scientifics demandèron en junh, del temps que lo sac de malha de metal exterior gardava los esquiròls luènh de la creissença de rebas. Tota la mesa en plaça es jos una supervision estricta del Departament de l'Agricultura dels Estats Units; abans la desregulacion, de pollèn o de noses d'arbres amb de gèns aponduts geneticament dins la barralha o dins lo laboratòri del cercaire devon èsser isolats.
Newhouse manipulèt de cisèls de poda retractables sus las brancas. En tirant amb una còrda, la lama se trenquèt e lo sac tombèt. Newhouse se desplacèt rapidament cap a la branca ensacada seguenta e repetiguèt lo procès. Powell reculhiguèt los sacs tombats e los placèt dins un grand sac de plastic d'escombrarias, coma manipular de materials bioperilhoses.
Après èsser tornats al laboratòri, Newhouse e Hannah Pilkey voidèron lo sac e extraguèron rapidament de noses brunas de las rebas verdas. Prenon atencion de daissar pas las espinas penetrar dins la pèl, çò qu'es un perilh professional dins la recerca sus la castanha. Dins lo passat, aimavan totas las preciosas noses geneticament modificadas. Aqueste còp, n'avián enfin fòrça: mai de 1000. "Fasèm totes de pichonas danças urosas," çò diguèt Pirkey.
Mai tard aquel aprèp-miègjorn, Powell menèt las castanhas al burèu de Neil Patterson dins lo lobby. Èra lo jorn dels pòbles indigènas (jorn de Columbus), e Patterson, director assistent del Centre pels pòbles indigènas e l'environament de l'ESF, veniá de tornar d'un quart del campus, ont menava una manifestacion de noiridura indigèna. Sos dos enfants e sa neboda jògan a l'ordenador dins lo burèu. Tot lo monde pelava e manjava de noses. "Son encara un pauc verds," çò diguèt Powell amb regret.
Lo don de Powell es polivalent. Distribuís de granas, en esperant d'utilizar la ret de Patterson per plantar de castanhas dins de novèlas zònas, ont pòdon recebre de pollèn geneticament modificat dins qualques annadas. S'engatgèt tanben dins una diplomacia castanha destra.
Quand Patterson foguèt contractat per ESF en 2014, aprenguèt que Powell experimentava amb d'arbres modificats geneticament, qu'èran pas que a qualques milas del Territòri Resident de la Nacion Onondaga. Aqueste darrièr es situat dins lo bòsc a qualques milas al sud de Siracusa. Patterson s'avisèt que se lo projècte capita, de gèns de resisténcia a las malautiás dintraràn eventualament dins la tèrra e se crosaràn amb las castanhas que i demòran, cambiant aital lo bòsc qu'es vital per l'identitat d'Onodaga. Ausiguèt tanben de preocupacions que menan los activistas, dont qualques unes de comunautats indigènas, a s'opausar als organismes geneticament modificats endacòm mai. Per exemple, en 2015, la tribú Yurok enebiguèt las reservacions d'OGM dins lo Nòrd de Califòrnia a causa de las preocupacions a prepaus de la possibilitat de contaminacion de sas culturas e de sas pescas de salmons.
"Me rend compte qu'aquò nos arribèt aicí; deuriam al mens aver una convèrsa," me diguèt Patterson. A la reünion de l'Agéncia de Proteccion de l'Environament de 2015 tenguda per ESF, Powell faguèt un discors plan ensajat als membres dels pòbles indigènas de Nòva York. Après lo discors, Patterson se remembrèt que divèrses dirigents diguèron: "Deuriam plantar d'arbres!" Lor entusiasme susprenguèt Patterson. Diguèt: “O m'esperavi pas.”
Pasmens, de convèrsas posterioras mostrèron que paucs d'eles se sovenon vertadièrament del ròtle que joguèt lo castanhièr dins sa cultura tradicionala. La recèrca de seguida de Patterson li diguèt qu'a un moment ont los desòrdres socials e la destruccion ecologica se passavan al meteis temps, lo govèrn dels Estats Units metiá en plaça un plan de desmobilizacion e d'assimilacion forçats extensiu, e l'epidèmia èra arribada. Coma fòrça autras causas, la cultura locala de la castanha dins l'airal a desaparegut. Patterson trobèt tanben que las visions sus l'engenharia genetica varian fòrça. Lo fabricant de bastons de lacrosse d'Onoda, Alfie Jacques, es envejós de far de bastons de fusta de castanha e sosten lo projècte. D'autres pensan que lo risc es tròp grand e doncas s'opausan als arbres.
Patterson compren aquelas doas posicions. Me diguèt recentament: “Es coma un telefòn mobil e mon enfant.” Soslinhèt que son enfant torna a l'ostal de l'escòla a causa de la pandemia de coronavirus. "Un jorn me'n anèri tot; per los manténer en contacte, aprenon. L'endeman, coma, nos desbarrassarem d'aquelas causas." Mas d'annadas de dialòg amb Powell afebliguèron son scepticisme. Fa pas gaire, aprenguèt que la descendéncia mejana de 58 arbres Darling aurà pas los gèns introduches, çò que significa que las castanhas salvatjas originalas contunharàn de créisser dins lo bòsc. Patterson diguèt qu'aquò eliminèt un problèma màger.
Pendent nòstra visita en octobre, me diguèt que la rason per la quala èra pas capable de sosténer plenament lo projècte GM èra perque sabiá pas se Powell se preocupava de las personas qu'interagissián amb l'arbre o l'arbre. "Sabe pas çò qu'i a per el," çò diguèt Patterson, en tustant son pitre. Diguèt que sonque se la relacion entre l'òme e la castanha pòt èsser restablida, es necessari de recuperar aquel arbre.
Per aquò far, diguèt qu'a previst d'utilizar las noses que Powell li donèt per far de pudin de castanhas e d'òli. Portarà aqueles plats sul territòri d'Onondaga e convidarà las gents a tornar descobrir lors sabors ancianas. Diguèt: "Espèri que òc, es coma saludar un ancian amic. Te cal pas que montar dins l'autobús d'ont t'èras arrestat lo còp passat."
Powell recebèt un present de 3,2 milions de dolars de la Templeton World Charity Foundation en genièr, çò que permetrà a Powell de contunhar del temps que navega dins las agéncias de regulacion e espandís son enfocament de recèrca de la genetica a la realitat reala de la reparacion entièra del païsatge. Se lo govèrn li dona una benediccion, Powell e los scientifics de la Fondacion Americana de la Castanha començaràn de la daissar florir. Lo pollèn e sos gèns suplementaris seràn bufats o brossats suls recipients d'espèra d'autres arbres, e lo destin de las castanhas geneticament modificadas se desvoloparà independentament de l'environament experimental contrarotlat. En supausant que lo gèn pòt èsser mantengut tant sul camp coma dins lo laboratòri, aquò es incertan, e s'espandirà dins lo bòsc - aquò's un punt ecologic que los scientifics desiran mas que los radicals cranhon.
Aprèp que i a un castanhièr relaxat, ne podètz crompar un? Òc, çò diguèt Newhouse, aquò èra lo plan. Los cercaires son estats demandats cada setmana quand los arbres son disponibles.
Dins lo mond ont vivon Powell, Newhouse e sos collègas, es aisit de sentir que tot lo país espèra son arbre. Pasmens, menar a una pichona distància al nòrd de la granja de recerca a travèrs lo centre de Siracusa remembra cossí los cambiaments prigonds se son aguts dins l'environament e la societat dempuèi la desaparicion de las castanhas americanas. Chestnut Heights Drive es situat dins una pichona vila al nòrd de Syracuse. Es una carrièra residenciala ordinària amb d'entradas largas, de pelòtas ordenadas, e de còps pichons arbres decoratius ponctuats amb lo cortial davancièr. . La companhiá de fusta demanda pas lo reviscolament de las castanhas. L’economia agricòla autosufisenta basada sus las castanhas a completament desaparegut. Gaireben degun extrach pas de noses suavas e doças de rebas excessivament duras. La màger part de las gents pòdon quitament pas saber que i a pas res que manca dins lo bòsc.
M'arrestèri e faguèri un sopar de picnic al bòrd del lac Onondaga a l'ombra del grand cendre blanc. L'arbre èra infestat de foratges grises verds vius. Pòdi veire los traucs faches pels insèctes dins l'escorça. Comença de pèrdre sas fuèlhas e pòt morir e s'esfondrar qualques annadas mai tard. Juste per venir aicí de mon ostal en Maryland, passèri davant de milièrs de cendres mòrts, amb de brancas de forca nudas que montavan al bòrd de la rota.
En Apalachia, la companhiá a raspat d'arbres d'una zòna mai granda de Bitlahua per obténer de carbon en dejós. Lo còr del país del carbon coïncidís amb lo còr de l'ancian país castanhièr. La American Chestnut Foundation trabalhèt amb d'organizacions que plantèron d'arbres sus de minas de carbon abandonadas, e los castanhièrs creisson ara sus de milièrs d'acres de tèrra afectadas pel desastre. Aquestes arbres son pas que una partida dels ibrids resistents a la bòria bacteriana, mas pòdon venir sinonims d'una novèla generacion d'arbres qu'un jorn pòdon concurrençar los ancians gigants del bòsc.
En mai passat, la concentracion de dioxid de carbòni dins l’atmosfèra atenguèt 414,8 partidas per milion pel primièr còp. Coma d'autres arbres, lo pes non-aiga de las castanhas americanas es aperaquí la mitat del carbòni. Pauc de causas que podètz cultivar sus un tròç de tèrra pòdon absorbir lo carbòni de l'aire mai rapidament qu'un castanhièr en creissença. Amb aquò en ment, un article publicat dins lo Wall Street Journal l'an passat suggeriguèt, "Avèm una autra granja de castanhas."